Beste lezer,
Hier ben ik weer! Dit keer onderweg naar Slowakije voor een wedstrijd op de Pro Golf Tour. Dertien uur in de auto, dus tijd genoeg om na te denken, veel koffie te drinken en natuurlijk weer een column voor jullie te schrijven. Ik moet eerlijk zeggen: normaal vind ik autorijden helemaal niet erg, maar na een paar uur begint zelfs mijn Spotify-lijst het zwaar te krijgen haha.
Veel mensen zien vooral het mooie leven van een profgolfer. Mooie banen, reizen naar bijzondere plekken en van je hobby je werk maken. En geloof me, dat is ook echt geweldig. Ik ben super dankbaar dat ik dit mag doen. Maar wat mensen vaak niet zien, zijn de lange reisdagen, leven uit een koffer en constant bezig zijn om beter te worden. Uiteindelijk draait alles om één ding: presteren op het moment dat het moet.
Vorige week speelde ik twee wedstrijden in Marokko. Echt een topweek gehad qua spel van tee tot green. Daar lag afgelopen winter ook veel focus op tijdens mijn trainingen, dus het geeft veel vertrouwen dat dat er nu ook uitkomt in wedstrijden. Het mooie aan golf is dat hard werken uiteindelijk bijna altijd beloond wordt, alleen soms duurt het iets langer dan je zou willen.
Het putten blijft op dit niveau alleen zó belangrijk. Je kunt de bal fantastisch slaan, maar als de putts niet vallen, ga je geen topresultaten halen. Zo simpel is het eigenlijk. Daarom ben ik afgelopen zaterdag langs mijn puttingcoach Rob Mouwen geweest. We hebben gewerkt aan snelheid en technisch een paar dingen aangepast zodat ik de bal beter op lijn start. Kleine details, maar in golf maken juist die kleine details vaak het verschil tussen nét de cut halen of meedoen om de prijzen.
Mensen vragen me vaak hoe een voorbereiding op een toernooi eruitziet. Eigenlijk zijn die dagen bijna net zo belangrijk als het toernooi zelf.
Meestal speel ik voor een toernooi zo’n 27 oefenholes. Op de eerste dag loop ik direct 18 holes en ben ik vooral bezig met course management. Waar kan ik aanvallen? Waar moet ik slim spelen? Hoe zorg ik ervoor dat de grote fouten uit mijn ronde blijven? Op dit niveau wint vaak niet degene die de mooiste slagen slaat, maar degene die het slimst speelt.
Na die ronde werk ik meestal nog technisch aan mijn swing. Omdat ik veel onderweg ben, heb ik minder tijd om uren op de range te staan zoals thuis. Daarom wil ik ervoor zorgen dat er geen kleine foutjes insluipen. Daarna besteed ik veel tijd aan putten en short game. Eerst even technisch checken of alles goed voelt en daarna vooral wedstrijdjes doen. Ik wil in die wedstrijdmodus blijven en vertrouwen opbouwen.
Tijdens de tweede oefendag speel ik meestal nog negen holes waar ik tactisch misschien nog twijfels over heb. Soms bespreek ik dat ook met andere spelers. Dat blijft leuk aan het leven als professional golfer. Iedereen ziet een baan anders en je leert veel van elkaar. De één pakt op een hole direct de driver, terwijl een ander juist veilig speelt met een ijzer. Dat soort gesprekken zijn super interessant.
Wat veel mensen onderschatten, is hoe mentaal zwaar golf eigenlijk is. Je bent soms vijf uur lang volledig geconcentreerd en één momentje van frustratie kan je meteen een paar slagen kosten. Juist daarom draait voorbereiding niet alleen om techniek, maar ook om vertrouwen en rust in je hoofd. Als dat goed zit, speel je automatisch vrijer.
Voor nu eerst nog een flink stuk rijden richting Slowakije. Nog wat koffie erin, beetje meezingen in de auto en dan hopelijk klaar zijn voor een mooie week. Ik heb er in ieder geval veel zin in.
Ik houd jullie op de hoogte!
Tot de volgende column.
Thijmen Batens
Hier ben ik weer! Dit keer onderweg naar Slowakije voor een wedstrijd op de Pro Golf Tour. Dertien uur in de auto, dus tijd genoeg om na te denken, veel koffie te drinken en natuurlijk weer een column voor jullie te schrijven. Ik moet eerlijk zeggen: normaal vind ik autorijden helemaal niet erg, maar na een paar uur begint zelfs mijn Spotify-lijst het zwaar te krijgen haha.
Veel mensen zien vooral het mooie leven van een profgolfer. Mooie banen, reizen naar bijzondere plekken en van je hobby je werk maken. En geloof me, dat is ook echt geweldig. Ik ben super dankbaar dat ik dit mag doen. Maar wat mensen vaak niet zien, zijn de lange reisdagen, leven uit een koffer en constant bezig zijn om beter te worden. Uiteindelijk draait alles om één ding: presteren op het moment dat het moet.
Vorige week speelde ik twee wedstrijden in Marokko. Echt een topweek gehad qua spel van tee tot green. Daar lag afgelopen winter ook veel focus op tijdens mijn trainingen, dus het geeft veel vertrouwen dat dat er nu ook uitkomt in wedstrijden. Het mooie aan golf is dat hard werken uiteindelijk bijna altijd beloond wordt, alleen soms duurt het iets langer dan je zou willen.
Het putten blijft op dit niveau alleen zó belangrijk. Je kunt de bal fantastisch slaan, maar als de putts niet vallen, ga je geen topresultaten halen. Zo simpel is het eigenlijk. Daarom ben ik afgelopen zaterdag langs mijn puttingcoach Rob Mouwen geweest. We hebben gewerkt aan snelheid en technisch een paar dingen aangepast zodat ik de bal beter op lijn start. Kleine details, maar in golf maken juist die kleine details vaak het verschil tussen nét de cut halen of meedoen om de prijzen.
Mensen vragen me vaak hoe een voorbereiding op een toernooi eruitziet. Eigenlijk zijn die dagen bijna net zo belangrijk als het toernooi zelf.
Meestal speel ik voor een toernooi zo’n 27 oefenholes. Op de eerste dag loop ik direct 18 holes en ben ik vooral bezig met course management. Waar kan ik aanvallen? Waar moet ik slim spelen? Hoe zorg ik ervoor dat de grote fouten uit mijn ronde blijven? Op dit niveau wint vaak niet degene die de mooiste slagen slaat, maar degene die het slimst speelt.
Na die ronde werk ik meestal nog technisch aan mijn swing. Omdat ik veel onderweg ben, heb ik minder tijd om uren op de range te staan zoals thuis. Daarom wil ik ervoor zorgen dat er geen kleine foutjes insluipen. Daarna besteed ik veel tijd aan putten en short game. Eerst even technisch checken of alles goed voelt en daarna vooral wedstrijdjes doen. Ik wil in die wedstrijdmodus blijven en vertrouwen opbouwen.
Tijdens de tweede oefendag speel ik meestal nog negen holes waar ik tactisch misschien nog twijfels over heb. Soms bespreek ik dat ook met andere spelers. Dat blijft leuk aan het leven als professional golfer. Iedereen ziet een baan anders en je leert veel van elkaar. De één pakt op een hole direct de driver, terwijl een ander juist veilig speelt met een ijzer. Dat soort gesprekken zijn super interessant.
Wat veel mensen onderschatten, is hoe mentaal zwaar golf eigenlijk is. Je bent soms vijf uur lang volledig geconcentreerd en één momentje van frustratie kan je meteen een paar slagen kosten. Juist daarom draait voorbereiding niet alleen om techniek, maar ook om vertrouwen en rust in je hoofd. Als dat goed zit, speel je automatisch vrijer.
Voor nu eerst nog een flink stuk rijden richting Slowakije. Nog wat koffie erin, beetje meezingen in de auto en dan hopelijk klaar zijn voor een mooie week. Ik heb er in ieder geval veel zin in.
Ik houd jullie op de hoogte!
Tot de volgende column.
Thijmen Batens
RSS-feed
